Historia

Rys historyczny: Kościół tutejszy pod wezwaniem św. Leonarda zbudowano w końcu XV wieku jako filialny, podległy parafii w Juchach. Do czasów Reformacji był katolicki. Parafię Straduny utworzono w 1554 r. Świątynia spłonęła 21 września 1736 roku podczas wielkiego pożaru wsi. Odbudowano ją wkrótce potem i wzbogacono wieżą kamienną. Na jej szczycie umieszczono blaszaną chorągiewkę z datą odbudowy – 1738. Po II wojnie światowej duszpasterstwo prowadzili tu Kanonicy Regularni Laterańscy, którzy przybyli do Ełku z Krakowa. Tutejszy kościół poświęcił ks. Józef Kącki CRL 3 maja 1946 r. nadając mu tytuł Matki Bożej Królowej Polski. Parafia Straduny została erygowana 15 maja 1971 roku przez bpa Józefa Drzazgę.

Wyposażenie: Wewnątrz kościoła znajdują się zabytkowe 22-głosowe organy z XVIII wieku, płyty nagrobne miejscowych rodów szlacheckich z XVI i XVII wieku oraz obraz Ukrzyżowanie wykazujący wpływy szkoły Albrechta Dürera. W nadstawie ołtarza głównego wisi obraz Matki Bożej.

Odpust: MB Królowej Polski – 3 maja

Księgi parafialne: od 1964 r.

Kaplice dojazdowe: Leśna kaplica dojazdowa w Malinówce pw. NMP Miłosierdzia w Ośrodku Wczasowym (czynna lipiec – sierpień)

Jest to kościół orientowany, jednonawowy z transeptem, zbudowany z cegły i kamienia na rzucie prostokąta (o wymiarach: 25 m długość, 19 m szerokość). Po stronie zachodniej znajduje się trójkondygnacyjna wieża (wysokość 15 m), wzniesiona z kamieni polnych, z kruchtą i głównym wejściem. Ponad portalem głównym (zamkniętym półkoliście) znajdują się trzy prostokątne okna, po jednym prześwicie z każdej strony oraz tarcze zegara. Całość zwieńczono iglicą, z chorągiewką, na której widnieje data 1738 (rok odbudowy). Do prezbiterium od północy przylega zbudowana na rzucie prostokąta zakrystia, nakryta dachem dwuspadowym, a od strony południa kaplica Najświętszego Serca Jezusowego. Nawę główną i prezbiterium przykryto dachem dwuspadowym. W ścianach znajdują się duże okna prostokątne zakończone półkoliście z witrażami. Kościół otoczony jest murem z kamienia polnego o wysokości 1,5 m.

Ołtarz główny z obrazem Matki Bożej został wykonany przez Juliejusa Iivensky’ego i Augusta Auga w 1845 roku. Naprzeciw ołtarza znajduje się chór muzyczny z balustradą, wsparty na filarach. Umieszczono na nim organy zbudowane w 1742 roku przez Adama Gottloba Caspariniego. W roku 1900 instrument został przebudowany przez B. Goebla z Królewca. W kościele znajdują się cenne obrazy, w tym m.in. Ukrzyżowanie – namalowany na desce przez nieznanego artystę z XVI wieku (prawdopodobnie część dawnej kompozycji ołtarzowej) i Matka Boża Ostrobramska (na płótnie), wyrzeźbione kamienne epitafia przedstawiające rycerzy (umieszczone w ścianach), a także płyty nagrobne Krzysztofa (zm. w 1577 roku) i Anny (1582 roku) Glaubitzów oraz Krzysztofa Joachima Packmohra i Doroty Lehndorff (zm. 1643 roku). W kruchcie podwieżowej znajduje się malowidło Ukrzyżowania z około 1570 roku, natomiast na ścianach i suficie nawy – nowa polichromia (z 1994 roku) nawiązująca do sakramentów, prawd wiary i przykazań Bożych.

Komentowanie jest wyłączone